obudź się wraszcie

Kiedy wróciłem, leżałaś w fałdach pościeli i dwóch koców. Dla równowagi wygrzebałaś na wierzch jedną trzecią prawej stopy, by cierpiała przez nieszczelne okna i samotnie znosiła przeciskający się do środka wiatr. Włosy rozsypały Ci się na poduszce. Jak wstaniesz, znowu będziesz narzekać, że się ich nie doczeszesz do następnej zimy. Uśmiechasz się przez sen i coś tam mamroczesz. Siadam obok, by słyszeć Cię lepiej, ale milkniesz, chcąc dochować sennej tajemnicy. Dotykam Twojego ciepłego policzka i odgarniam grzywkę z Twojej twarzy, byś się przez nią nie udusiła. Rozpoznajesz mój dotyk i odwracasz się do mnie, by przylgnąć do mojej dłoni w sposób najbardziej komplementarny.

I śpisz dalej.

Nie potrafię się ruszyć z miejsca, więc tak trzymam Twoją ospałą głowę w naj-nie-wygodniejszej pozycji na świecie. Drętwieje mi już ręka. Jeśli się obudzisz i przeczytasz, jak się dla Ciebie poświęcam, to może mi się odwdzięczysz śniadaniem.

Patrzę jak spod luźnej koszulki wyłaniają się Twoje blade obojczyki i jak delikatne wyglądają w ciężkich kłębach pościli. Wydajesz się taka krucha, taka mała i niewinna. Gdybym powiódł wzrokiem trochę wyżej, nie spodziewałbym się tych wszystkich czerwonych plam. Przepraszam, pocałunki zaschły Ci na szyi. Choć te krwawe pamiątki miłości w końcu wyblakną, teraz żarzą się szkarłatem - i szkarłat napływa mi do głowy.

Obudź się wreszcie.

do jaskółki

zawsze będę czekał 

z moim spróchniałym sercem

żywiczną lepką krwią

chłodnym cieniem duszy

będę grał symfonię szumu

szept liści palnych słońcem

z nadzieją że usłyszysz mnie w wietrze

i odpowiesz swym śpiewem

nieskrępowana oddasz się niebu

którego będę starał się sięgnąć

drewnianymi palcami

twardniejącymi z tęsknoty

 

Słowozbiór 2

 Cierpię na emocjonalną impotencję, ale, jeśli chcesz, mogę rozebrać Cię z myśli, dotknąć Twojego miękkiego smutku, pieścić każdy skrawek Twojego zagubienia.

☾

Czekam na śnieg. Niech nas wszystkich ze wstydu ukryje przed światem, niech nas wybieli w oczach nieba. Bo my, istoty kruche i zimniejsze niż lód, nie rozpływamy się w dłoni pod wpływem ciepła i nie topniejemy na wiosnę.

☾

Nałożyłam sobie opaskę na oczy i narzekam, że się zgubiłam.

☾

Urodziłam sobie kolejne alter ego. Tak jakoś wyszło, że je kolekcjonuję jak znaczki pocztowe. Przyklejam je do ciała i wysyłam przed ludzi z nadzieją, że ślina jest niezawodnym klejem; że się nie rozlecę w pierwszym powiewie wielkomiejskiego przeciągu. 

atrament na skórze

Leżysz pode mną naga, atrament schnie na Twojej skórze. Mówiłaś, że możesz być moją kartką, ale zrozumiałam to chyba zbyt dosłownie. Trzymam pędzel w dłoni. Farba spływa na prześcieradło, które po wszystkim będzie do wyrzucenia.

Do twarzy Ci ze śladami moich myśli na ciele. Czuję, jakbym się na Tobie tatuowała i aż żałuję, że możesz mnie zmyć w każdej chwili. Tak pięknie się na Tobie ułożyłam w tych kształtnych pociągnięciach pędzlem. Tak uroczo się rumienisz, kiedy masz na sobie tylko mój wzrok i kilka czarnych plam.

Zaraz pewnie pójdziesz pod prysznic, ale póki co dajesz mi się napatrzeć. Wiesz, że lubię, jak moje słowo oddycha; jak się przede mną wije w pościeli i czeka.

tragizm ludzkiej egzystencji

Przybywa mi lat, a ubywa szczęścia. Zależność odwrotnie proporcjonalna: im więcej rozumiem, tym nieszczęśliwsza się staję. Może powinnam przestać poznawać świat, zanim całkiem się rozpadnę?

Dzieci postrzegają życie inaczej – nie muszą go znać, by dobrze się bawić. Beztrosko wyciskają z niego sok i piją, dopóki nie pojawi się pierwsza gorycz. Wtedy piją ostrożniej. Z czasem nabywają awersji smakowych i zaczynają grymasić. Moje pytanie brzmi: czy bez tego da się przetrwać?

Zaczynam myśleć, że w odpowiedzi na to pytanie leży tragizm ludzkiej egzystencji – wszyscy dążymy do nieszczęścia, bo tylko ono jest w stanie nas uchronić.

Pada śnieg i świat się wydaje taki ciemnoniebieski, zimny i czysty. Czuję się w tym wszystkim bardzo mały, istotny tyle co jeden płatek śniegu, który trafił na ziemię tylko po to, by zaraz stopnieć i zostać wchłoniętym przez glebę. Z tym, że topnieję nieco dłużej.

Mam wrażenie, że świat mi wyrósł na plecach niczym grzyb; że mnie pożera niczym pleśń. A ja go dźwigam wdzięcznie i z dumną, niczym moje żywe brzemię. Mój tragicznie piękny order przemijalności.

słowozbiór 1

Moje pisanie jest jak one night stand.

☾

Zostanę dziadkiem, który na łożu śmierci nadal nie będzie wiedział, kim chce zostać, gdy dorośnie.

☾

Życie to dla mnie jabłko, w które nie potrafię się wgryźć. Mogę jedynie patrzeć, jak inni żują jego miąższ, aż im sok spływa po brodzie.

☾

Chciałem powiedzieć, że kochałem się ze słowami, ale nasza relacja przypominała bardziej BDSM.

słyszę ciężar za oknem

rozpływa się w ustach słodyczą

zostawił mnie samą o świcie

nagą bezbronną i zgniłą

usycham w domu mych marzeń

z sercem krwawiącym na czole

zasypiam z wyschniętą wargą

od szminki barwionej złotem

Drżały Ci dłonie, kiedy podawałeś mi herbatę w kubku z napisem "babcia ma zawsze rację". Naszykowałeś sporo ciast, zrobiłeś jakąś nową sałatkę ze śledziem, stół uginał się od ciężaru wędlin i sera. Dawno Cię nie widziałem. Nie przypominam sobie, byś kiedykolwiek wcześniej miał na twarzy ten smutny wyraz osamotnionego starca. Każdego żegnasz prośbą o częstsze odwiedziny, powtarzasz to kilka razy. I bardzo Ci przykro, że nikt za wiele nie zjadł.

Aż się wierzyć nie chce, że równo rok temu prosiłeś babcię, by w końcu umarła.